پرواز به اوج

لقب مدرکی ...

یکی از چیزهایی که خیلی آزارم می ده احترام بی مورده. مثلاً اینکه چرا توی یه مهمونی خانوادگی به اونی که دکتره با اینکه از خیلی ها جوون تره یه احترام خاصی می گذارن؟ اصولاً این به نظرم احمقانه است که ملت همدیگه رو با لقبهای شغلیشون صدا می کنن. به یکی می گیم آقای دکتر، اون یکی رو مهندس خطاب می کنیم و اون یکی رو سرهنگ .

احترام در محیط کار متفاوته ، خب در خیلی از این محیط ها عملاً عنوان بیانگر یک سلسله مراتبه. بنابر این خطاب کردن با عنوان خیلی آزار دهنده نیست . اما نمی فهمم که چرا فکر می کنیم همین سلسله مراتب باید خارج از محیط کاری هم حفظ بشه. کی گفته توی یه مهمونی اگه داماد فلانی دکتره، شایسته ی احترام خاص تریه تا بردار فلانی که شوفر اتوبوسه ؟ خب ممکنه بگید این احترام بخاطر اون زحمتیه که طرف برای دکتر کشیدن و سالها درس خوندن کشیده، اما به نظر من این احمقانه ترین دلیل ممکنه. همونطور که یکی سالها برای دکتر شدن درس می خونه یک نفر هم سالها برای شوفر شدن زحمت کشیده و کلی شاگردی کرده تا بالاخره شوفر شده. اگه آقای دکتر مدرک دکتری گرفته، شوفر هم گواهی نامه پایه 1 داره.

اصولاً فکر می کنم کسایی که سعی می کنن همه جا شخصیت خودشون یا یکی از نزدیکانشون رو با مدرک یا درجه شغلیشون نمایش بدن بیشتر از هر چیز افراد عقده ای هستن و این کار بیشتر نشون دهنده ی ضعفشونه و به این دلیله که شاید در واقعیت بدون ذکر اون عنوان توانایی جلب احترام و نظر دیگران رو ندارن و برای همین به عنوان و رده ی تحصیلی یا شغلیشون پناه می برن.

جمله ی آخر: این روزها خیلی ها دور و بر ما بیکارن، من خودم چند تا دکتر بی کار می شناسم. به نظر شما یه شوفر تاکسی که هم داره برا خانواده اش پول تهیه می کنه و هم در جامعه اش نقش ایفا می کنه مفیدتره یا اون دکتر بی کار ؟! کدوم شایسته ی احترام بیشترین ؟

   + ایمن ; ۳:۳٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱/٢٦
comment نظرات ()