پرواز به اوج

از پایان تا آغاز ...

 هر پایانی یه آغاز محسوب می شه . شاید این بهترین حسیه که یه مخلوق می تونه داشته باشه که به حکم مخلوق بودنش حتی اگه روحی هم نداشته باشه ، هرگز دیگه از بین نمی ره و فقط فاز عوض می کنه . این میون ما انسان ها اگه به چیزی به نام روح معتقد باشیم باید خیلی خوشحالتر باشیم که اونقدر اصالت داریم که حتی اگه جسممون هم متحول بشه و یه روز موز باشیم رو درخت و یه روز همینی که هستیم و یه روز هم علف لای دندونای بزی به هر حال روحمون یکتاست ...

اینا رو می گم که بگم هیچی تموم نشده ، همه چیز ادامه داره و من هم مثل هر موجود دو پای دیگه ای به راهم ادامه می دم . فقط شاید فرم ادامه دادنمون گاهی تغییر کنه ...

پی نوشت :

شاید خیلی هاتون منتظر بودین تو این پست از من بشنوین که کنکور رو چطور دادم ! یعضی هاتون هم شاید فکر می کردین در سالروز استقلالم البته با 1 روز تأخیر ( که به خاطر یه عزیزی بود ... ) باید در مورد اون بنویسم و همون حرفهای سالهای پیش رو بزنم .

در مورد کنکور ترجیح می دم حرفی نزنم ، یه سری عدد و رقم غیر قطعی گفتن و نگفتنش زیاد مهم نیست ، باید اعتراف کنم که هر چی هست و باشه بی شک فقط لطف خداست ...

 در مورد روز استقلال هم همین پست گویا هست .

 اما می مونه دو تشکر ویژه از جنس اون special thanks های آخر فیلم ها :

مطمئناً قبل از هر کس و هر چیز خدا که همه کس و همه چیز از اونه و توکل من هم فقط به اون ...

میون دوستای اطرافم ۱ نفر بود که واقعاً مدیونشم ، کسی که توی این مدت بار خیلی چیزها رو به دوش کشید ... هم همکار بود در کار و هم همکلاس بود در درس ، هم همدست بود در دعا و هم هم درد بود در غم ... هم هم فکر بود در امر و هم همیار بود در عمل ... هر قدر تشکر کمه و نمی تونم اینهمه کمک بی توقع رو سپاس بگم ... بهر حال جوانه خانم ازت ممنونم ...

همه ی این تشکر ها معنی اش نه این بود که من دارم از ایران می رم ، نه این بود که فوق حتماً قبول می شم ، اینها حداقل کاری بود که من به نشانه ی قدر شناسی می تونستم انجام بدم فعلاً ...

 در مورد اینکه فوق چطور دادم هم حرفی نمی زنم . نتیجه ان شاء الله تا آخر اردیبهشت اعلام می شه ، دعا کنید که نتیجه ی خیلی خوبی باشه ...

ان شاء الله ...

   + ایمن ; ٥:٥٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/۱٢/٢
comment نظرات ()