پرواز به اوج

virtual world 2 ...

خب حالا بیاین در مورد پست قبلی کمی بحث کنیم :

 

موضوع از اونجا شروع می شه که چون انسان در دنیای اینترنت در یک جهان کاملاً مجازی به سر می بره تا حد زیادی حقیقت دچار آشفتگی می شه ! می پرسید یعنی چی ؟ مثلاً توی 2 تا متن چتی که در پست قبلی نوشتم دقیقاً یک سؤال ازguy پرسیده می شه . اما واکنش اون نسبت به مخاطب ها چیه ؟ اولی کسیه که ادعا می کنه ایرانیه ، خب guy هم طبیعتا واکنشش اینه که جواب نمی ده ، چون حس می کنه این یه مطلب خصوصیه و دور اندیشیه اون بهش می گه که شاید مخاطب بعداً آشنا در بیاد و گنده کار در بیاد .

 

اما در مورد دوم ، با فهمیدن اینکه مخاطب خارجیه بدون هیچ مشکلی همه چیز رو برای اون تعریف می کنه ! چون احتمالاً داره به این موضوع فکر می کنه که هیچ آشنایی در شهر نیویورک نداره پس عیبی نداره اگه اهالی نیویورک کمی از مسائل شخصیه اون بدونن !

 

حالا بیاین از یک طرف دیگه به ماجرا نگاه کنیم ، اگه اون خارجیه ایرانی بود چی ؟

 

مغز ما به خاطر حضور مداوم در یک دنیای واقعی با یک سری قواعد خاص دیگه ، وقتی وارد فضای مجازی می شه همه چیز رو همونطور که در دنیای واقعی هست شبیه سازی می کنه ، مثلاً ما معمولاً به راحتی از روی صدا ( زبان ، لهجه ، میزان زمان لازم برای انتقال صدا و ... ) چیزهایی از قبیل مکان تقریبی اون شخص یا ملیت اون رو می فهمیم ، اما در مورد متن در عالم مجازی اینها صادق نیست . خب اینها چه جوری جایگزین می شن ؟ با اطلاعاتی که از خود شخص می گیریم  و بزرگترین مشکل همینجا رخ می ده ! ما چرا باید به اون آدم اعتماد کنیم ؟ اون می تونه همه چیز رو وارونه جلوه بده . دقیقاً همینجاست که بحث حریم خصوصی و security  مطرح می شه . خب طراحان برای مسائل حیاتی مثل ارتباطات اقتصادی تدابیری می اندیشن ، اما در مورد ارتباطات انسانی چی ؟  باز ابزارهایی مثل webcam  داره کم کم این اعتماد سازی رو ایجاد می کنه ( البته نه کامل ) ، اما آیا ما می تونیم چون طرف مقابل این ابزار رو نداره به اون بگیم که تو دروغ می گی ؟! واقعاً هنوز برای خیلی از این مسائل راهکارهای عملی و ساده ایجاد نشده ، دنیای مجازی اینترنت برای تسهیل در ارتباط و افزایش سرعت انتقال داده بکار می ره  ، اما این میون خیلی راحت تر از دنیای واقعی می شه اطلاعات رو تغییر داد !

 

پس فقط یک راه می مونه ! استفاده از شرافت انسانی ... اینکه اگه موقعیت سوء استفاده هم داریم باز هم این کار رو نکنیم ، اینکه اگه می تونیم به دروغ حرفهایی بزنیم که ممکنه در تصمیم گیری طرف مقابل تأثیر بگذاره این کار رو نکنیم . اما واقعاً چقدر به این موضوع پایبندیم ؟ می شه گفت تقریباً اصلا وجود نداره ... شاید برای همینه که اصطلاح net is a mask کم کم داره به عنوان یک پیش فرض رایج در می آد .

 

دقیقاً عدم اعتماد مردم کشورهایی مثل ایران به ارتباطات رایانه ای ( مثلاً ارتباطات اقتصادی ) از همین موضوع نشأت می گیره که هنوز نه از امکانات امنیتی خوبی که اعتماد رو بالا ببره برخوردارند و نه راستگویی و شرافت انسانی در عالم مجازی چیز قابل اعتمادیه .

 

پی نوشت :

 

بحث طولانی و رایجیه ... در مجامع مختلف هم زیاد بهش فکر می شه و دارن روی بالا بردن سطح اعتماد و نزدیک کردن عالم مجازی به عالم واقعی فکر می کنن . من صرفاً خواستم اشاره ی کوچکی داشته باشم ، شاید بزودی ماجرایی رو براتون تعریف کنم که متوجه بشید چرا این بحث رو مطرح کردم .

 

راستی در مورد موضوع چث و کامنت علیرضا در پست قبل هم باید بگم که هیچ عمدی در کار نبود ، صرفاً چون یک موضوع نسبتاً شخصی محسوب می شد بیانش کردم ، هر موضوع دیگه ای هم می تونه جایگزین بشه ، بحث سر نوع ارتباطه نه موضوعش . هر چند جداً این موضوع ها هم می تونه مورد نقد قرار بگیره چه در واقعیت چه در عالم مجازی !

 

   + ایمن ; ٤:٢۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٦/۳٠
comment نظرات ()