پرواز به اوج

آخرین نت ...

مرگ مهتاب ،

                   در زندان ِ حوض ...

و سکون ِ آب ،

                    در فواره ...

سیلی برگ ِ سرخ ،

                            بر صورت ِ زرد ...

وز وز باد ،

               در بیشه ی سرد ...

و قرابت با غربت ...

و ضمانت نامه ی خیسی چشم ...

و نت سمفونی مرگ ،

                                 در ساز زمان ،

                                                    رهبر ارکستر :

                                                                        کابوس ِ حیات ...

          چ

          ک

          چ

          ک

          خون ، از دست جنون ...

                                           رد خنجر ،

                                                          بر سینه ی عشق ...

رنگ سرخ خورشید ،

                                در خط غروب ...

آخرین نت ،

                 افسوس زمین ... 

صحنه ی آخر،

                      تعظیم زمان ...

                                           و صدای تشویق ،  از گورستان ...

   + ایمن ; ٤:٠٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٢/٢٦
comment نظرات ()

ستاره ، من ، چشم ...

دیشب ، در تاریکی شب ...

چشمانم ،

              دانه دانه ،

                            تک تک ،

                                           یک دو چندی را ، ستاره می شمرد ...

اما ... وای ... اینبار یکی کم شده بود ...

 باز دقت ، دقت ...

             آری ، صحیح است ، صحیح ...

- " در شمال غرب انگار ،

                            یک ستاره ، پیدا نیست دگر ..."

- " شاید آن سوی زمین است ،

                                      و شاید مرده است ...

                                                 یا که حتی ، زور تاریکی شب افزون است ..."

- " لیک ، ای کاش ، نباشد اینطور ... "

- "  و چگونه ؟‌ و چطور ؟‌ پس کجا رفته در این پهنه ی ظلمت - در  شب -  ؟ "

- " هیچ ، همین جا ، همین بالا سر ! 

                                                      کاش چشمانم ، کم سو باشد ... "

 

   + ایمن ; ٤:٥٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٢/٢۱
comment نظرات ()

تپه ماهور ...

آب که بالا می آید مجبورم روی تنها نقطه ی بلند این اطراف بایستم تا غرق نشوم ...

 آب که پایین رفت چند هفته ای  وقت دارم دوباره خانه بسازم، اما باز هم سیل می آید و خراب می شود و ...

هفته ی پیش لاکپشتی که از کنارم می گذشت گفت : " دفعه ی بعد آن بالا خانه بساز " ...

 

   + ایمن ; ٤:٠٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٢/۱٩
comment نظرات ()

روزهای تاریک ...

 

از کنار میوه فروشی که رد شدم پرسیدم :

" آهای آقای میوه فروش ، خاطره سیری چند ؟ "

گفت : " دیر آمدی ، این روزها گریپ فروت مد شده و توت وحشی و انبه ! "

از کنار لباس فروشی که رد شدم پرسیدم :

" آهای خانم لباس فروش ، خاطره دستی چند ؟ "

گفت : " دیر آمدی ، این روزها مانتوی کوتاه مد است و بلوز چسبان و کاپشن جین پاره ! "

از کنار بقالی که رد شدم دوباره پرسیدم :

" آهای مرد فروشنده ، خاطره پاکتی چند ؟ "

گفت : " دیر آمدی ، این روزها وینستون لایت مد شده و نسکافه و شکلات خارجی ! "

از کنار هر که رد شدم گفت دیر آمده ای ...

به پیرمردی رسیدم ، پرسیدم :

"  من شما را جایی ندیده ام ؟ "

گفت : " دیر آمدی ، من خود تو هستم ! "

گفتم : " خاطراتت را کجا پنهان کرده ای ؟ "

گفت : " خیابان 65 ام  ، باجه ی امانات شماره 3 ، صندوق 29 ... این هم کلیدش ... "

خیابان 65 ام ،  سال تولدم ...

باجه ی امانات شماره 3 ، ماه تولدم ...

صندوق 29 ،  روز تولدم ...

آدرس هوشنمدانه ای بود ، چه طور به ذهن خودم نرسید ؟! ...

حالا جلوی صندوق بودم ، در را باز کردم ...

داخل صندوق یک تکه کاغذ بود ... رویش نوشته شده بود :

" دیر آمدی ، این روزها آلزایمر مد شده و فراموشی و سکوت ... "

                    

                

   + ایمن ; ۳:٤٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٦/٢/٦
comment نظرات ()